Where you can talk, where you can be sad

یکی از صدا های موردعلاقم صدای خنده بچه هاست، عاشق صدای خنده شونم. امیدوارم متوجه شده باشید که چطور خالص است. و وقتی میگویم بچه ها منظورم تا شش هفت سالگیشان است. طوری که بی‌دغدغه و واقعی است. طور وری که پشتش چیزی جز شور و نمک واقعی جای ندارد. طوری که هرچقدر هم اوضاع بد باشد دروغ درونش یافت نمیشود. هرچقدر هم که روی طاقچه و پشت صندوق را چک کنی..میدانید؟ ژرف ترین خنده دنیاست .ممکن است حتی دلیلش برگرفته از چیزی عجیب غریب یا گاهی وقت‌ها شیطانی باشه... ولی وقتی می‌خندند دنیا برای چند لحظه وایمستد و همان است و بس! پژواک صدای خودشان که تو دنیای تاریک و پستی مثل دنیای ما می‌پیچد. انگار جزوی از این نقاشی کدر نیستند. لبریز از شور و رمز و راز و رنگ. انگار که ما توی یکی از نقاشی های گویاییم و اونا متعلقن به یکی از آثار هِنری یا داوینچی. می‌توانم به جرات اظهار کنم قادرن ساعت ها به خنده‌اشان گوش فرا دهم. و مطمئنم خنده‌اشان نزدیک ترین چیزی است که توانستیم به شادی پیدا کنیم.