یک صبح، دم دم های بروز شوق خورشید چشمانم گشوده و با سقف مواجه شد. با همان سقف و گچ کاری هایش که شب های مدیدی را به تماشایشان گذارنده بودم درحالی که چشمانم تا میدید و نفس کشیدن گویی وحشتناک ترین عمل ممکن است.
چشمانم گشوده شد و دوباره کنارم عروسک های خرسیم را یافتم که دیگر حتی آنها هم مرا به آغوش نمیگرفتند و ناگهان به یاد آوردم که من دیگر ۱۱ ساله نیستم و مدت خیلی زیادی میگذرد از زمانی که یازده ساله بودم... و گمانم گاهی نیاز دارم به خودم یادآوری کنم که دیگر در شرف بزرگسالی قرار دارم، گمانم برخی شب ها میآید و من باز هم همان دختر یازده ساله ام همان دختر پانزده ساله و آیت کالبد تو خالی که حال اسیرش شدم سخت به آن شخصیت و هویتی که زمانی بهش آغشته بودم خسران میخورد، حسرتش را میکشد... با نگاهی خشمگین تماشا میکند تمام آن خاطراتی را که برای آخرین بار همسفر پیتر پن شدم.
گمانم آخرین باری را که به سیدی فروشی رفتم دیگر به یاد ندارم، آخرین باری که دست به باربیها زدم. همان آهنگ به خصوص را گوش دادم. و گمانم آخرین باری که خودم بودم و بی دغدغه و تنفر را نیز به یاد نمیارم.
آن تنفر همیشه بخشی از من را تشکیل میداد از همان روز اول مدرسه از همه آن دفعات اول.
نمیدانم نمیدانم و نمیدانم
