Where you can talk, where you can be sad

خنده دار است... من اسیرم بین دو عدد... صد یا صفر.

نامش کمال گرایی است؟ گمان نکنم. فقط میدانم من باید در چیزی صد باشم یا اگر نمی توانم بهتر است بدترین خودم باشم.

احمقانه است مگر نه؟ اما چیزی است که نمی توانم از خودم جدا کنم... شاید هم می توانم و صرفا در گوشه و کناری از ذهنم انتخاب کردم که اینطور باشم.

و این تصمیم ابلهانه کم کم دارد مرا با خاک یکسان میکنند. به شیوه های گوناگون زجرم میدهد و من کم کم آب میشوم... به سوی بینهایت و فراتر از آن.